Ja, het is een cliché, maar wat vliegt de tijd toch, hè. Ik denk een mooi moment om nog maar even terug te kijken op dit jaar…

Begin dit jaar, in februari, ging ik samen met mijn vader en broertjes voor 5 weken naar Nieuw-Zeeland. Écht de reis van mijn leven, wat een fantastisch mooi land. Nog vaak kom ik foto’s tegen en denk ik terug aan onze tijd daar. Ik weet dan ook héél zeker dat ik nog een keer terugga. Met Vivian.

Ook met Dreksbak een druk jaar gehad, alhoewel dat helaas voor het grootste gedeelte alleen maar achter de schermen was en door andere organisaties te helpen. Toch weer een jaar waar ik wat dat betreft veel geleerd heb, en al helemaal uit kijk naar 2012, waar we de website zelf flink onder handen gaan nemen.

Met Meldersnet mogen we ook absoluut niet klagen, we wisten dit jaar zo’n 20 nieuwe leden te verwelkomen. Daar stonden een paar leuke LAN-parties tegenover: onze eerste IsLANd in De Peelparel wat zeker een geslaagd concept was. Ook de MasterLAN was voor ons als organisatie een dik succes. In 2012 gaan we er ook alles aan doen om dit alles vol te houden, met weer een aantal LAN-Parties en leuke activiteiten voor onze leden. Het enige minpuntje is dat we te horen hebben gekregen dat we vanaf 2012 geen subsidie meer krijgen, en dus moeten we gaan kijken of we hier nog iets op kunnen gaan bedenken.

Jong Nederland was dit jaar ook gezellig: de jongens worden steeds ouder, waardoor je er steeds meer lol mee kunt maken. Het zomerkamp verliep wat anders door een dubbele boeking bij de blokhut waar we oorspronkelijk heen zouden gaan. Gelukkig hebben we (met name Eddy) dat goed opgelost en uiteindelijk een zeer geslaagd kamp in Breedeweg gehad. En komend jaar gaan we door naar ons eindkamp, de laatste activiteit met onze groep. En wie weet start ik daarna meteen weer met een nieuwe jongensgroep!

Daarnaast was 2011 ook mijn eerste volle jaar bij Forwart. Het jaar waarin het door mij ontwikkelde Content Management System voor het eerst werd ingezet.  Daarna zijn we blijven verbeteren en uitbreiden en hebben we inmiddels een erg mooi systeem, al zeg ik het zelf. Ook het jaar waar een aantal mensen bij het team zijn gekomen, en ik denk dat Forwart daarmee een grote stap “professioneler” is geworden. Wat 2012 gaat brengen? Ik weet het niet, maar ik denk dat we nog veel nieuwe dingen aan het CMS gaan toevoegen. Daarnaast zijn er ook genoeg opdrachtgevers waarbij ons eigen CMS niet volstaat, dus ook daar gaan we mooie oplossingen voor bedenken. Het zal uitdagend blijvend.

En, niet te vergeten: ik heb het huis gekocht in november van dit jaar. Een behoorlijk stressvolle periode, en nu nog steeds af en toe stress met betrekking tot de inrichting ;-). Toch een goede keuze, denk ik. Het enige wat we nu kunnen hopen, is dat mijn vader in 2012 een nieuw onderkomen vindt, zodat het ook echt gaat voelen dat dit huis van mij is.

En tenslotte, zo cliché als het misschien ook klinkt, hoop ik dat ik gewoon nog erg gelukkig mag worden (/blijven) met Vivian in het nieuwe jaar!

De beste wensen iedereen!

Ja, op jezelf gaan wonen is voor de meesten denk ik wel een soort ‘levensdoel’. Maar als je zo in elkaar zit als ik: altijd druk en gemakkelijk in dingen naar achter schuiven, dan kan zoiets wel wat langer duren.

Mijn ouders hadden me altijd vrij duidelijk gemaakt dat ik op m’n 25ste het huis uit moest zijn, maar toen mijn moeder ernstig ziek werd en uiteindelijk kwam te overlijden, was mijn vader iets meer ‘vergevingsgezind’, en kon ik gelukkig wat langer thuis blijven.

Nét toen ik een beetje rond ging kijken naar een eigen stekkie, kwam Vivian in beeld. Daardoor vond ik het nogal lastig om direct grote beslissingen te nemen waarbij ik haar ook moest (en wilde) respecteren, aangezien “onze liefde” nog zo “pril” was. (Klink sappig ja)…

Wel had mijn vader vorig jaar al een keer gezegd dat als ik het huis uit zou gaan, dat hij dan ook kleiner wilde gaan wonen: ergens een leuk appartementje in Horst leek hem wel leuk.

En ergens daarna kwam ineens het idee om te kijken of ik dan niet het huis waar mijn vader nu gehuurd zit te kopen. Zodra mijn vader namelijk dit huis uit zou gaan, zou het huis de vrije verkoop in gaan. En het huis ligt eigenlijk ideaal: dicht bij het centrum, maar zonder de drukte. Maar goed, dat idee ligt inmiddels ook al een jaar ofzo op de plank.

Totdat mijn vader begin augustus wat dagen vrij had, en gewoon eens even bij de woningstichting binnen liep om eens te informeren of dit zou gaan. Daar zeiden ze dat er eens een verkoopmakelaar langs zou komen en geheel vrijblijvend zou komen uitleggen hoe dit proces eruit zou zien.

Een week later op een dinsdagmiddag na het werk zat er toen ineens een makelaar bij ons in de keuken, en hij vertelde de mogelijkheden. En er bleken twee grote voordelen te zijn: alle verbeteringen aan de woning die mijn ouders zelf aan het huis hadden gedaan (zoals de serre aan het huis, en een extra raam in de zijgevel) werden niet in de verkoopprijs inbegrepen: het huis zou verkocht worden zoals dat ooit aan mijn ouders is opgeleverd.

Daarnaast was er nog een ideale financiële regeling: de “Kopen Dichterbij” regeling. Deze regeling van de woningstichting overbrugt het gat tussen de maximale hypotheek en de verkoopprijs van het huis met een rentevrije lening. Dus stel dat het huis 200.000 kost, en ik maar 150.000 kan krijgen bij de bank, dan kan ik 50.000 rentevrij lenen.

Nou na dat gesprek eerst zelf eens gekeken of we dit door wilden zetten, en daarna een afspraak gemaakt bij de bank. Een van de voornaamste dingen was namelijk dat ik eigenlijk wel het huis wilde kopen, maaar aangezien ik Vivian “pas” twee jaar ken, ik het huis liever niet samen koop. Zeker aangezien Vivian eigenlijk nog geen vast inkomen heeft aangezien ze nog studeerd.

Bij de bank een keer op gesprek geweest, en alles uitgelegd gekregen over hypotheken. Ook hier bleek de Kopen Dichterbij regeling wel ideaal, aangezien ik inderdaad anders niet aan de verkoopprijs kon komen. Daarna een vervolgafspraak gepland vorige week dinsdag om nog eens een keer verder te praten, vragen te stellen, etc… Vorige week dinsdag weer een gesprek gehad, op zich weer een goed gesprek gehad, en eigenlijk was het in de tussentijd wel gaan kriebelen.

En toen, afgelopen donderdag ging ineens de telefoon: “Grad, wij hebben zojuist bericht telefoon gehad van de woningstichting dat zij per 15 september stoppen met de Kopen Dichterbij regeling. Dus voor die datum moet er getekend zijn”. Oké. Slik. Dat ging iets anders dan gepland… Eigenlijk had ik onbewust wel al de keuze gemaakt dat ik het huis wilde gaan kopen, dus ja, er maar meteen voor gegaan. Afgelopen vrijdag de taxateur over de vloer gehad, maandagavond in allerijl nog een keer bij de bank gesproken om de papieren in orde te maken. Dinsdag in de pauze snel naar de bank gegaan om de handtekening onder de hypotheek te zetten en ’s avonds naar de makelaar gegaan om de handtekening onder de koopovereenkomst te zetten…

Nu is het nog even afwachten tot de woningstichting ondertekend, en dan kan alles naar de notaris. De transportdatum staat op 1 november 2011, dus alles alles goed is ben ik vanaf die datum officieel eigenaar van een huis met grond in Horst

De eerste tijd zullen mijn vader en broertje nog gewoon bij mij in blijven wonen, en veranderd er in dat opzicht niet zoveel. Mijn vader heeft zich inmiddels wel ingeschreven bij de woningstichting, en hoopt dus over een jaar ofzo een nieuwe woning te hebben gevonden.

Ik stel voor dat de echte housewarming dan ook pas plaatsvindt als die zijn opgerot

Ik weet eigenlijk wat ik erover zeggen moet, zo vreemd als het voelt. Er zijn alweer vier jaar voorbij zonder mam. Sommige dingen lijken nog als de dag van gisteren…

We hebben dit jaar wel al de reis naar Nieuw-Zeeland gemaakt, een reis die eigenlijk ook wel in het teken stond van Mam, en waar we ook veel aan hebben gedacht tijdens te reis. Gelukkig een erg mooie reis, en ik snap maar al te goed waarom Mam erheen wilde.

Het afgelopen jaar is wel weer een jaar geweest waar in mijn ogen teveel mensen té vroeg gestorven zijn. En iedere keer dat je zoiets hoort, krijg je toch een koude rilling over je lijf.

Ik kreeg al verontruste berichtjes uit Nieuw-Zeeland dat het toch wel stil was op mijn weblog. De reden?

Afgelopen vrijdag zaten we dus op de luchthaven in Hong Kong, waar ons vliegtuig om 00:35 zou vertrekken. Maar door problemen met een van de motoren duurde dat toch wat langer, en moesten we weer allemaal het vliegtuig uit. Uiteindelijk konden we met een dikke twee uur vertraging dan toch gewoon opstijgen.

’s Morgens kwamen we dus ook met enige vertraging (na 11,5 uur vliegen) op Schiphol aan. Hier ging alles redelijk snel, al duurt het wachten op je koffers heeeeel erg lang als je weet dat je vriendinnetje aan de andere kant al op je staat te wachten. Eenmaal door die poort konden we allemaal weer even onze vriendinnetjes knuffelen, en hebben we daarna een kop koffie bij de Starbucks gedronken en vervolgens nog een broodje kroket gegeten.

Daarna zijn we naar huis gereden, Thei en Eef naar Vlissingen, wij naar Horst, en daar aangekomen de koffers gedropt en rustig gaan zitten. Ik begon toch wel erg moe te worden, dus heb nog eventjes op bed gelegen. Na het avondeten nog heel kort even bij de schoonouders geweest en ’s avonds Jaco en Patrick ontvangen, en uiteindelijk rond de klok van 10 naar bed gegaan.

En zondag was het carnaval in Horst, dus direct na het opstaan ontbeten, Jaco en Patrick gehaald bij hun B&B, piratenpak aangetrokken en naar de optocht gegaan, en daarna de rest van de avond in het dorp gehangen. De maandag was het eigenlijk behoorlijk hetzelfde. Dinsdagmiddag de optocht in Hegelsom gekeken, en ’s avonds was ik te moe voor nog een avond carnaval.

Zo kwam het dat ik pas gisteravond voor het eerst mijn computer aanzette voor een klein rondje internet, alvorens we weer gingen “hiering schelle” bij Liesbeth. En daarom dus, met enige vertraging, nu pas mijn blog

Vannacht natuurlijk enorm slecht geslapen van alle ‘zenuwen’… vanmorgen nog eens stevig ontbeten en daarna de koffers gepakt. Het was wat passen en meten, maar we hebben het toch allemaal binnen de limieten kunnen houden.
Daarna de auto gedropt, waar we te horen kregen dat we 5606km gereden hebben! We hadden het zelf geschat op zo’n 3500. Netjes toch?

Op het vliegveld waren Hay, Carol, Rob, Kate, Karen en Marc nog om afscheid van ons te nemen. (Of om er zeker van te zijn dat we ook echt weer weg waren). Wederom: stuk voor stuk erg gezellig mensen. Erg jammer dat je dan toch afscheid moet nemen.

Uiteindelijk door de paspoortcontrole gegaan, en daar nog snel een iPad 32GB gekocht (prijzen zijn al verlaagd, en dan ook nog duty free… erg gunstig). Dus dan hebben joep en ik allebei een iPad.
En daarna gevlogen. De vlucht duurde zo’n uur, en was er was toch wel de hele trip redelijke turbulentie. Maar goed, daar niet zoveel last van gehad.

We zijn hier om 20:30 uur (lokale tijd) geland, en hebben nog een paar uurtjes totdat ons vliegtuig naar Schiphol vertrekt. Morgen om 06:20 zijn we weer in Nederland! Ik kijk er stiekem wel een beetje naar uit

De laatste foto’s uit mijn camera staan uiteraard alweer op Flickr.

Pfoeh. Dag 33 alweer. En dit is mijn laatste blog wat ik in Nieuw-Zeeland schrijf. Dit was de laatste volle dag in Nieuw-Zeeland, want morgen vliegen we alweer terug. Ik zal zodra ik in Nederland ben nog een ’samenvatting’ maken, dus ik zal nog niet teveel lijstjes gaan noemen…

Vandaag hebben we eerst wat noodzakelijke boodschappen en dingen gedaan. Hier en daar nog wat dingetjes ophalen, shoppen voor het vliegtuig, geld opmaken, dat soort dingen.
Daarna zijn we een keer naar Hay gegaan, en hebben daar nog lekker koffie gedronken en geouwehoerd. Toen Joke klaar was met werken, zijn we daarna met z’n allen weer naar Bazza’s gegaan. Dit is echt het beste restaurant (steakhouse) van heel Nieuw-Zeeland.
Verrukkelijk gegeten, en Joep heeft z’n 1kg steak inderdaad opgekregen. Chapeau daarvoor!

Daarna hebben we nog een drankje gedaan bij het Monarch Café, en alvast afscheid genomen van Joke.

Vanavond alvast begonnen met het opruimen en inpakken. Daar zullen we morgenvroeg dan oook nog wel mee bezig zijn, en uiteindelijk moeten we voor 12 uur de auto inleveren in Auckland. Van daaruit worden we naar de luchthaven gebracht, en Hay, Marc, Karen, Rob en Carol hebben al toegezegd ons uit te komen zwaaien. Uiteindelijk zullen we om 15:00 lokale tijd (vrijdagmorgen 03:00 Nederlandse tijd) opstijgen. Dan hebben we 4 uur op Hong Kong als wachttijd, en dan hebben we vlucht CX271 naar Nederland. Als alles meezit landen we rond 06:20 op Schiphol, waar onze lieve vriendinnetjes hopelijk voor ons klaar staan.

Waarschijnlijk tot morgen vanaf Hong Kong!

Weer een rustig dagje gehad: Een kort rondje gemaakt in Pukekohe, en voor de rest niet teveel gedaan in de lodge. Daarna hebben we de hele avond bij de familie gezeten.
Wat een fantastische en erg gezellige mensen! De hele avond liggen kletsen over Nieuw-Zeeland en Nederland. En volgens mij hadden we nog genoeg stof om twee dagen door te kletsen.
Zowel de ouders van Marc als Karen kwamen uit Nederland, dus leuk om te horen wat zij nog aan Nederlands kenden. En Rob kon zelfs nog wat zinnen Nederlands praten, wat voor ons erg leuk was.
(en blijkbaar kan Marc nog goed Nederlands lezen, dus zal hij dit ook wel begrijpen )

Erg gezellig, en hier ga ik heel zeker nog eens naar terug.

Vanmorgen lekker rustig aan gedaan, en daarna een keer richting Devonport gereden. Dit is een buitenwijk van Auckland, aan de andere kant van de baai. Hier hebben we eerst het veerpont naar de stad zelf genomen, en toen heb ik een iPad gekocht. (Ja, sorry… Ben eigenlijk overtuigd Android-gebruiker, maar prijzen zijn hier gunstig en ik wacht al te lang op een fatsoenlijke Android tablet).

Daarna nog even een ijsje gegeten in Auckland en weer het veer terug gepakt. Toen hebben we nog door Devonport geslenterd, en daar wat gegeten. En daarna weer terug naar de lodge (zodat ik met m’n iPad kan spelen)…

Foto’s.

Kort blogje, want allemaal niet zo spannend. Eerst naar Pukekohe geweest, daar even door het centrum gelopen. Daarna lekker in de lodge gezeten en uitgerust. En uiteindelijk ’s avonds nog in Waiuku gaan eten.

Oh, wat heb ik vannacht heerlijk geslapen in Waiuku. Een dikke 11 uur in bed gelegen, wat een dikke luxe was. Daarna hebben we weer een heerlijk volledig ontbijt gehad, en daarna hebben we de auto gepakt naar Auckland.

Wederom een mooie stad, en samen met Auckland de enige stad met echte hoogbouw. Daarnaast is er één grote winkelstraat van een aantal km lang, met een hoop verschillende winkels en kleine ‘arcades’ (overdekte zijstraten met winkeltjes).
Ook zijn we Skytower in geweest, 220m omhoog om van daaruit uit te kijken over Auckland, de baai en de buitenwijken. Behoorlijk mooi.

Na wat gegeten te hebben zijn we daarna nog naar Hay & Joke geweest wat weer érg gezellig was: veel gepraat en grappen gemaakt.

Wat foto’s van Auckland staan trouwens weer op Flickr.