Mjah, het is hier stil. Eens kijken of we daar nog verandering in aan kunnen brengen….

Hier is alles nog stééds vaag. Ik had gedacht/gehoopt dat het allemaal wel minder zou worden, maar nu, na twee maanden, is het gevoel nog even vervelend. Ik heb nooit echt beseft wat rouwen is, en rationalistisch als ik normaal ben had ik ook wel gedacht dat alles weer snel ‘voorbij’ zou zijn, en alles weer bij het oude zou zijn. Maar dat is dus écht niet zo, ik begin juist steeds meer het gevoel te krijgen dat het nóóít meer het oude zijn… Is het eerste dan optimistisch of het tweede pessimistisch? Ik hoop het tweede maar denk het eerste…

Ik denk dat de meeste mensen mij wel kennen als een vrolijke jongen… Althans zo zie ik mezelf. Maar op het moment is het moeilijk om vrolijk te zijn, en ik merk nu wel vaker dat ik maar vrolijk doe, zodat mensen maar niks denken, terwijl ik zelf veel liever even op mijn kamer zou willen gaan zitten, weg van de wereld.
Ook op het internet zit ik nu steeds minder, MSN en IRC staan voortaan standaard uit, i.p.v. standaard aan, en waar ik vroeger avonden lang over het internet kon zwerven ben ik dat nu ook wel kwijt…
Wat dat betreft ben ik ook wel benieuwd hoe kamp volgende week, en CampZone over twee weken dan uit zal pakken…

Het blijft in ieder geval fijn dat er (nog steeds) familie, vrienden, collega’s en zelfs ouders van kinderen van Jong Nederland tijd hebben om een praatje met je te maken en even geméénd vragen hoe het gaat.

Maar er is ook goed nieuws Gisteravond samen met Ely, Joepie en aanhang naar “Me First & The Gimme Gimmes” geweest. Een band die allemaal “Radio 2 Nummers” (The Boxer, Blowin’ in the Wind, All My Lovin , enz.) in een punkjasje ten gehore brengen. Daar komt dan nog bij dat de band bestaat uit allemaal corifeeën uit de punk-wereld, dus dat maakte het allemaal erg goed en gezellig.

Een greep uit de foto’s:
(het zijn er vrij weinig, we stonden vrij ver van het podium af, en dat maakt het nóg moeilijker scherpe foto’s te maken)

(de rest staat op Flickr)

Nou, laat ik toch maar even weer eens iets posten hier, aangezien het hier nu toch wel stil is:

Ik zou willen dat ik kon zeggen dat het goed met me gaat. Nog steeds is alles onwerkelijk, terwijl de waarheid steeds harder wordt: de papierstroom wordt steeds groter en daarmee ook al het geregel. Ook durf ik van ’slapen’ nog niet echt te spreken.
Alles gaat ook met ups en downs (momenteel beetje down) en dat maakt sommige dingen ook erg vermoeiend…

Gelukkig heb ik op werk genoeg afleiding, en ze hebben me zelfs al een vast contract (voor onbepaalde duur) aangeboden. Dus daar gaat het wel goed.

Een dikke week terug heb ik trouwens ook de site van mam een beetje aangepast: www.waterpletske.nl, zodat het (in ieder geval in mijn ogen) een soort virtuele grafsteen en gedachteplaats is.

En gisteren toch maar een dagje naar Walibi geweest, even lekker achtbanen enzo. Al was het met 32 graden ofzo eigenlijk té warm om echt lekker uit te waaien. Maar goed, ik gok dat we dat nog wel een keer over gaan doen, ben pas twee keer geweest dit jaar…

De komende weken zien er (helaas) druk uit, maar met het kamp van Jong Nederland en CampZone in het vizier houden we moed en gaan we door…

Ooievaar (da’s Frans).