Je droomt? De deurbel blijft maar gaan, maar je slaapt nog. Dingdongdingdongdingdong. Je kijkt op de wekker. 5:32. Hè? Dingdongdingdong. Het is toch echt de deurbel. Dit is geen droom? Je sjokt naar onderen en ziet drie schimmen achter de deur staan. Je weet al genoeg. Zodra je de deur open hebt wordt datgene wat je toch verwachtte nog eens gezegd, en je barst in huilen uit. Terwijl je broers van de trap af komen gestommeld om te kijken waar het rumoer van af komt zak je in elkaar op de bank in de kamer. Maar je wil er nu toch wel heen, niet alleen naar mam, maar nog meer naar pap. Zodra je weer een beetje bij zinnen bent sjok je naar boven, trekt iets van kleding aan, mikt iets van gel in je haar en loopt weer naar onderen. De rest is ook al klaar, dus we kunnen. Met twee wagens rijden we naar het ziekenhuis. Jij rijdt in je eigen wagen, en het voelt bijna aan als je eerste achtbaanrit: totaal irreëel. Bij de opkomende zon, op een totaal verlaten snelweg ga je nadenken over de consequenties. En over het weekendje weg dat je had gepland voor vandaag.

Dan loop je het ziekenhuis in, als een filmachtige droom hoor je de tonen van Nelly Furtado door de grote hal heen galmen. Normaal kom je er alleen tijdens spreekuren en dan is het een drukste van jewelste. Nu is er alleen de portier, en kun je zo door lopen naar de lift. De lift uit gekomen weet je al zo waar je naar toe moet, en terwijl je naar binnen loopt stort je in.

Een half jaar geleden.

(wordt vervolgd)

Bij deze weer een post hier; ik hoor de laatste veel mensen klagen dat ik niks meer schrijf hier dus daar gaan we weer eens verandering in brengen.
De laatste paar weken heb ik het nog steeds aangenaam druk met verschillende projecten: zowel op het werk zijn we met leuke dingen bezig, met Meldersnet zijn we met het community site project bezig, met Jong Nederland is het ook gewoon gezellig.

Daarnaast heb ik voor de lol voor mijn CubeStation een programmaatje geschreven, waarvoor ik nu zelfs al sponsoring aangeboden heb gekregen. Ook een welkome verrassing.

Maar goed, twee weken terug vroeg Ely me dus of ik zin had in ‘Sylvester Alone’. Natuurlijk! Al snel bleek het om een try-out te gaan van het solo-programma van Sylvester, de helft van het cabaretduo Arie & Sylvester. Woensdag was het zover, en dus meteen na het werk naar Nijmegen gereden. Daar eerst samen met Ely een Subje gevat en even de laatste roddels uitgewisseld (al zijn het in ons geval meer soaps… ). Daarna dus het theater gegaan, waar de show begon. De show begon met een mededeling van Sylvester dat het de éérste try-out was, dus dat we het hem moesten vergeven als hij z’n tekst kwijt was.

En ik moet zeggen dat het voor een try-out een erg sterke show was. Ik verwachtte een vrolijke, flauwe cabaretshow, met allemaal leuke technische effecten, zoals normaal bij A&S, maar het werd een ietwat ‘deprimerende’ show, vergelijkbaar met Theo Maassen, Lebbis en Javier Guzman. Toch zat de show héél erg goed in elkaar: steeds werden er dingen verteld die later nog een keer terugkwamen, of soms werd er een wild ‘pad’ ingeslagen in het verhaal, en dan bleek het later toch ineens weer te kloppen. Erg sjiek. Ook had hij af en toe wel érg botte grappen, maar ik geef toe: daar hou ik wel van.
Het enige nadeel was dus dat het nog wel echt een try-out was: Naar mate de show vorderde kreeg Silvester wat meer moeite met z’n tekst, en waren er wat nét te lange rustmomenten. Ook was de techniek nog niet helemaal denderend, met name het licht was vaak totaal verkeerd getimed. Maar goed, voor een eerste voorstelling vergeef ik ze zoiets graag, de totale voorstelling was wel erg stoer.

Tja, en dit weekend hebben we weer een LAN: weer een beetje computeren, beetje in de keuken staan, beetje gamen, beetje leechen… Kortom, ik amuseer me wel weer.

 Gradje out.