Exact een week geleden was het zover: een dag die al ver daarvoor weer een apart gevoel oproept. Iedere keer dat je ergens 27 april ziet staan moet je toch weer denken aan die gebeurtenis…

Vorige week dinsdag was het namelijk alweer exact drie jaar geleden dat mijn moeder is overleden, en misschien durf ik inmiddels wel te zeggen dat ik er bijna aan gewend ben.
Bijna gewend aan de pijn die het doet nu ze er niet meer is.
Bijna gewend aan het vertellen hoe het is geen moeder meer te hebben.
Bijna gewend aan te zien hoe andere mensen een goede band met hun moeder is.

Maar wennen zal het nooit doen, ben ik bang.

Vorige week zijn we lekker een dagje eruit geweest met m’n vader, broertjes en vriendinnetjes. Eerst wilden we nog gaan zwemmen of gan snowboarden, Maar mijn broertje scheurde net twee dagen eerder z’n enkelbanden, dus dit keer werd het een dagje Burgers’ Zoo. Wat een verschrikkelijk mooie dierentuin is dat. Alles was echt prachtig, de Bush was schitterend, en de Ocean was helemaal verbluffend. Echt ontroerd naar staan te kijken

Aansluitend nog lekker gegeten bij El Paso vlak over de Duitse grens bij Venlo, en daarna thuis op de bank in slaap gevallen.

Het blijft gewoon een hele ‘vervelende’ dag, maar dan is het wel zo fijn om die met je meest dierbaren door te brengen…